Adamczyk Mieczysław „Sęp”

Adamczyk Mieczysław „Sęp”

Mieczysław Adamczyk urodził się 1 stycznia 1924 roku w Lublinie w rodzinie Stanisława i Adeli. Ukończył szkołę powszechną oraz pierwszą klasę gimnazjum. Jego dalszą naukę przerwał wybuch wojny.

W 1943 roku rozpoczął działalność konspiracyjną w Armii Krajowej. Przyjął pseudonim „Sęp”. Po wkroczeniu sowietów został wcielony do wojska. Zdezerterował 25 sierpnia 1945 roku i nawiązał kontakt z oddziałem Hieronima Dekutowskiego „Zapory”. W oddziale był krótko, ponieważ w momencie jego dezercji nastał okres amnestyjny i oddziały powoli ulegały rozwiązaniu. „Sęp” ujawnił się 5 października 1945 roku pod przybranym nazwiskiem Jerzy Zarzycki.

Po ujawnieniu Adamczyk zamieszkał na Majdanie Skrzyneckim, gdzie nawiązał ponowne kontakty konspiracyjne z oddziałem Jana Szaliłowa „Renka” z oddziałów WiN „Zapory”. „Sęp” z oddziałem wziął udział w rozbiciu posterunku MO w Bełżycach.

Akcja została przeprowadzona 20 lutego 1946 roku. Partyzanci najpierw zatrzymali pięciu milicjantów, przebywających służbowo w Majdanie Skrzyneckim. Funkcjonariuszy rozbrojono, a następnie zabrano na furmankę i przewieziono do posterunku MO w Bełżycach. Tam rozbrojono pozostałą dwójkę mundurowych. Zabrano również znajdującą się w budynku broń. Następnie leśni zniszczyli wszystkie akta i wycofali się zabierając ze sobą 7 milicjantów. Spośród rozbrojonych i uprowadzonych milicjantów dwóch zostało rozstrzelanych. Byli to: Władysław Niewinny – komendant posterunku MO w Bełżycach oraz Paweł Wiśniewski – referent śledczy KP MO w Lublinie. Pozostali milicjanci po kilku dniach powrócili na posterunek. Jednemu z nich partyzanci wręczyli zredagowany przez „Zaporę” list skierowany do WUBP w Lublinie. Komendant domagał się w nim uwolnienia aresztowanych współpracowników oraz groził, że w przeciwnym wypadku rozpocznie „bezwzględną walkę z władzami UB”[1].

Cztery dni później, 22 lutego 1946 roku, „Sęp” został przypadkowo aresztowany przez milicję pod przybranym nazwiskiem Mieczysław Zieliński. W czasie śledztwa został rozpoznany i skazany wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 10 września 1946 roku na pięć lat więzienia.

Po wyjściu na wolność zamieszkał w Lublinie, gdzie pracował w LSS Lublin jako sprzedawca[2].


PRZYPISY:
[1] AIPN BU 2503/1/2, Telefonogram nr 89 do Komendy Wojewódzkiej MO, 21.02.46 r., Lublin, k. 24; H. Pająk, Zaporowcy przed sądem UB, Lublin 1997, s. 22; R. Wnuk, Lubelski Okręg AK-DSZ-WiN 1944-1947, Warszawa 2000, s. 360.
[2] AIPN BU 0187/20/2, Kwestionariusz osobowy Mieczysława Adamczyka vel Adamek, 10.01.1987 r., Lublin, k. 3.